She Ra

Hoi, Leuk dat je mijn blog leest.

Wat een heftige start van het jaar!

Ik kreeg van jullie wat feedback op mijn laatste blog – dat 2022 moeilijk te overtreffen zou zijn. Dat dacht ik ook!!!! Niks is minder waar… .

Ik ben opgevoed met helden, zoals Sailor Moon, Xena en She Ra. She Ra was mijn grote voorbeeld, een fictieve heldin uit 1985, die ge-reboot werd in 2018. Eigenlijk noemde She RA, Andora maar door middel van een zwaard, verandert ze in She RA. Wanneer Adora in She-Ra verandert, transformeert haar witte paard Spirit in de vliegende eenhoorn Swift Wind.

Zo ben ik ook door mijn ouders opgevoed, zoek je superkrachten, gebruik ze voor het goede en goede dingen zullen je gebeuren. Leer die superkrachten beheersen en je kunt dingen veranderen.

Tot nu toe klopt dat in mijn ervaring helemaal tot nu. Nu is er een familielid die superkrachten nodig heeft, nota bene degene die mij heeft opgevoed om weerstand te bieden tegen het kwade, om te vechten voor het goede. Alleen is de strijd niet aan mij om te voeren. Ik kan alleen maar aan haar zijde staan, steun bieden en hopen dat ze haar superkracht vindt om de moeilijke en harde strijd aan te gaan.

“Wees moedig”, zei ze me altijd. “Het maakt niet uit hoe hard je valt, het verschil is hoe je terug rechtstaat”.

Heel mijn leven lang vocht ik tegen pestkoppen (ik werd zo lang gepest, je hebt geen idee en waarom?).

Tegen het idee dat mensen die in een bepaald hokje zitten er niet uit geraken (ik deed een technische richting en ging naar de unief tegen alle verwachtingen in).

Ik vocht aan de zijde van mijn papa toen hij met een glimlach prostaatkanker bestreed.

Ik beheerste mijn angst toen de neuroloog mij kwam vertellen dat ze niet wisten hoe mijn huidige echtgenoot uit de coma zou komen en dat hij zou wakker worden en kijk hij leeft, lacht, spreekt, wandelt, loopt, speelt voetbal en werkt.

Ik nam moedig het zwaard, veranderde in She Ra en vloog de strijd tegemoet op Swift Wind.

Uiteraard wat die moedige mensen ons niet vertellen en verstoppen achter hun gehavende glimlach is dat er restgevolgen zijn,

dingen die minder goed gaan of niet meer gaan en dat is confronterend voor die mensen. Toch zoeken zij elke morgen hun superkracht op en gaan door. Geven de strijd niet op.

Nu moet ik terug hetzelfde doen, ik moet moedig zijn ook al bloedt mijn hart telkens als ze me belt met een gebroken hopeloze stem die mij niet verteld dat ze bang is om wat ze tegemoet zal komen.

Ik weiger toe te geven aan de angst voor verlies. Mijn ervaring leert dat verlies enkel bestaat als je er zo over denkt. Mijn papa is er nog, hij lacht (en blaft), hij kan bijna terug alles. Mijn man is er ook nog en die lacht (en blaft ook soms) en doet alles om voor ons en hij kan alles aan dezelfde snelheid.

Ook al word ik telkens geslingerd tussen de liefde voor mijn mama en de krijger in mij die wilt overwinnen, ik moet moedig zijn want mijn mama is dat ook. Mijn hart klopt gelijk met het hare.

Ze moet alleen even terug naar haar superkrachten en die zijn ook haar familie, ook al onderkent ze dat met de koppigheid dat in haar familienaam vervat zit, haar superkracht zit in haar familie, in haar koppigheid en in haar liefde voor ons en haar beroep.

Mama, wij kunnen dit!