De ADHD Lenormand kaart, Gilded Reverie

Hoi, leuk dat je mijn blog leest.

Wie van jullie heeft weleens een tarotlezing gehad? Of, misschien een nog betere vraag: wie legt ze zelf?

Mijn absolute favorieten zijn de Gilded Age kaarten van Lenormand 💕. Die afbeeldingen zijn zo iconisch en prachtig dat zelfs een naderende onheilstijding er nog fantastisch uitziet. Je krijgt bij wijze van spreken te horen dat je week in het water valt, maar de kaart is tenminste prachtig afgewerkt met bladgoud.

Natuurlijk bestaat er geen officieel diploma voor het interpreteren van Lenormandkaarten. Je kunt er jammer genoeg (nog 🤣) niet in afstuderen of op doctoreren. Komaan, hoe cool zou dat zijn? Ik vraag me af hoeveel inschrijvingen een opleiding tot Master in de Toegepaste Lenormandologie of een Postgraduaat Paranormale Prognoses zou hebben.

Nu vind ik het volkomen logisch dat je voor het lezen van een paar mooi geïllustreerde kaarten geen universitair diploma nodig hebt. Dat mag iedereen lekker zelf weten🥰. Nu, buiten het feit dat heel wat mensen sceptisch tegenover dergelijke lezingen staan, zijn ze dat vaak veel minder tegenover hun eigen lezingen die ze uitvoeren. Het gaat dan niet over kaarten, wel over het lezen van gedrag.

Er zijn heel wat mensen die geen ervaring hebben in tarot lezen, noch medisch geschoold zijn, noch een specialisatie hebben gedaan in de psychiatrie en er toch in slagen om medische diagnoses te stellen. Ja, je hoort het goed. Er loopt een heel leger aan onzichtbare hobby-psychiaters rond. Ze hebben nul medische achtergrond, nog nooit de binnenkant van de DSM-5 (het handboek voor de psychiatrie) gezien. Een klinische test is voor hen iets wat je op zaterdagochtend in een tijdschrift invult om te zien welk type broodje gezond je bent. Toch slagen ze erin om feilloos complexe diagnoses uit te delen zonder enige vorm van medische achtergrond of testen.

Hoe dat proces in z'n werk gaat? Heel simpel. Ik neem je even mee: Ze observeren je gedrag gedurende welgeteld drieënhalve minuut – lees: een eenmalige momentopname op een drukke dinsdagochtend – en plots schiet er in hun hersenpan een laatje open gelabeld ‘Medische Termen Die Ik Ooit Op Het Internet Heb Gelezen’. Ze grabbelen wat rond, vissen er een populaire aandoening uit en plakken die zonder blikken of blozen op je voorhoofd. Herkenbaar?

Je mag één keer raden welk label ze meestal op mijn voorhoofd plakken 😁. Of nee, laat maar, daar heb ik het geduld niet voor… 🤣🤣🤣!

Wat denk je? Een kleine hint 😜: ik ben behoorlijk enthousiast, een tikkeltje creatief, heb bakken vol humor, bezit een nogal 'aanwezige' energie en mijn brein dendert voort met de snelheid van een op hol geslagen TGV.

Oh, en deze moet er ook nog even bij! Laatst gaf iemand me een compliment en zei: ‘Je ziet eruit als een kleurrijk dashboard.’ 🤣😁

Laten we het erop houden dat deze persoon het heel positief bedoelde. Toch is hij wel de allerlaatste persoon aan wie ik persoonlijk stijladvies zou vragen, maar dat is geheel mijn eigen mening. Zelf was hij namelijk gekleed als een dashboard in vijftig tinten blauw 🔵🔵🔵🔵. Niets mis mee, trouwens.

Hebben jullie het ondertussen al geraden? Het is dé trendy stempel 🪧van het laatste decennium. Houd je vast aan je bretellen: ‘Goh mevrouw De Leeuw, u bent wel erg druk vandaag. U springt van de hak op de tak, u draagt véél kleuren, u praat snel en u bent wel héél aanwezig. Mijn grondige, uiterst deskundige observatie leidt tot de volgende onomstotelijke diagnose: u hebt sowieso ADHD.’

Dat Eureka-moment, dat one minute of fame-gloriegevoel. Dat ogenblik moet je die mensen eigenlijk gewoon gunnen. Hun arrogante ego loopt hen in de weg, niet jou. Je kunt het ook feilloos aan hun gezicht aflezen: echte professionals zijn hun emoties de baas en zullen nooit stiekem genieten van zo’n uitspraak. Deze hobby-dokters verraden hun incompetentie doordat er meteen na hun vonnis een licht, irritant glimlachje om hun mondhoeken verschijnt. Zo’n arrogant lachje.

Dit brengt me bij een anekdote van een tijdje geleden:

Op een feest – waar ikzelf niet aanwezig was – werd mijn man door zijn leidinggevende aangesproken in het bijzijn van anderen. De exacte aanleiding van het gesprek weet ik niet meer, maar hij had tegen mijn man gezegd: ‘Dat moet nogal vermoeiend zijn om met zo iemand als jouw vrouw getrouwd te zijn.’ 😮

De humorist in mijn man dacht hier eerst volmondig ‘ja’ op te antwoorden, want laten we eerlijk zijn, voor een man is elke vrouw wel eens vermoeiend. Maar zijn intelligentie won het van de komiek: ‘Wat bedoel je met 'zo iemand als mijn vrouw'?’

’Ja, zo’n ADHD-geval.’ 😮😮 Mijn man wist wel honderd dingen hierop te antwoorden, maar de professional won het van het ego: ‘Laten we het niet over persoonlijke zaken hebben, maar over het werk.’ That’s my hubby!!!

Natuurlijk vertelde mijn man pas een flinke tijd later over dit voorval, in de hoop dat de tijd in zijn voordeel zou werken. Maar nee hoor. Dit was splinternieuwe informatie, althans voor mij. De tijd die verstreken was, had het voor mijn man en zijn leidinggevende misschien verzacht, maar als er iets is wat ik heb, is het geduld (toch voor dít soort zaken 🤣😜).

Bij toeval waren mijn man en ik een tijdje later aanwezig op een event waar deze man ook rondliep. Mijn innerlijke zelf wreef zich al in de handen. Tijd en geduld, twee zeer mooie begrippen. Mijn man fluisterde nog: ‘Niet doen.’ Maar die woorden stierven een stille dood in de wind, en dus stapte ik recht op hem af.

‘Maar kijk eens wie we hier hebben,’ zei ik, en ik schonk hem mijn aller-vriendelijkste glimlach. De ongemakkelijkheid droop van hem af, maar ik zette mijn discours onverstoorbaar verder: ‘Zeg, nog proficiat met je studies.’

Zijn blik ging van ongemakkelijk naar uiterst verbaasd. ‘Mijn studies...?’ vroeg hij schaapachtig.

‘Ja, je bent toch afgestudeerd in de geneeskunde met een specialisatie in de psychiatrie?’

Hij wist echt niet waar dit gesprek naartoe ging en ik... ik genoot met volle teugen.

‘Laatst heb je toch een medische diagnose over mij gesteld? Je stelde vast dat ik de aandoening ADHD had. Sterker nog, je moet wel een absoluut wonderkind in je vak zijn, want je deed dit zónder enige vorm van intakegesprek of klinische test. Je analyseerde dit op basis van pure observatie. En dat is nóg knapper, gezien wij elkaar altijd maar heel kort zien, zoals nu. Deze conversatie is – naar onze normen – al een epische marathon.’

Zijn gezicht werd strakker, de wangen roder en de blik was één en al paniek. ‘Ik heb helemaal geen medisch diploma,’ stamelde hij.

‘No shit sherlock’, mompelde ik.

’Wel,’ pikte ik vlot in, ‘dat is dan misschien een zeer goede zaak. Want anders had ik toch echt een klacht moeten indienen bij de Orde der Artsen. Gezien je over geen enkele medische competentie beschikt, begrijp ik je inschattingsfout beter. Maar laten we wel het volgende afspreken: gezien je niet over de juiste medische achtergrond of het bijbehorende diploma beschikt, stel dan ook geen ongefundeerde medische diagnoses meer. Het is een belediging voor de echte psychiaters en voor de mensen die daadwerkelijk moeten leven met deze aandoening.’

Parmantig stak ik mijn hand naar hem uit. Een theatraal gebaar om onze 'afspraak' formeel vast te leggen. Hij kon niet anders en nam mijn hand aan. Na onze formele ondertekening van de afspraak, genoot ik van het feest.

Achteraf gezien had ik hem eigenlijk moeten vragen welke presentatie van ADHD ik volgens hem dan precies had. Had hij toch even de DSM-5 (het heilige handboek van de psychiatrie) moeten openslaan! Daarin staan namelijk drie officiële vormen beschreven, afhankelijk van welke symptomen de hoofdrol spelen:

1. Het overwegend onoplettende type:

Beter bekend onder de vintage naam ADD. Hierbij is de hyperactiviteit aan de buitenkant vaak onzichtbaar. Kenmerken? Snel afgeleid zijn, chronisch dagdromen en spullen kwijtraken. Je komt misschien heel zen over, maar in je hoofd is het een flipperkast.

2. Het overwegend hyperactief-impulsieve type:

Eigenlijk zou je dit pure 'HD' (Hyperactivity Disorder) kunnen noemen. In de officiële medische wereld gebruiken ze die losse afkorting niet meer en valt alles onder de grote paraplu van 'ADHD', maar voor de logica klopt 'HD' hier voor de volle honderd procent: de stuiterbal zit aan het stuur, en de concentratie zit gewoon rustig op de achterbank. Kenmerken? Constant friemelen, veel en vliegensvlug praten (check!), en het klassieke eerst doen, dan pas denken.

3. Het gecombineerde type:

De absolute jackpot en tevens de meest voorkomende vorm! Dit is een wervelende mix van de eerste twee: de drang om constant in beweging te zijn gecombineerd met de concentratie van een goudvis. Als meneer de hobby-psychiater écht zijn huiswerk had gedaan, had hij geweten dat psychiaters tegenwoordig alles onder de grote noemer ADHD gooien en daar gewoon een labeltje van de presentatie aan vastplakken.

En de grap is: dit is niet zwart-wit. De uiting van ADHD kan zelfs veranderen naarmate je ouder wordt. Waar een kind letterlijk over de banken stuitert, uit hyperactiviteit zich bij volwassenen (en zeker bij vrouwen) heel vaak in een gevoel van intense innerlijke onrust of chronisch piekeren. Maar goed, dat stond waarschijnlijk niet in het tijdschriftartikel dat hij die ochtend had gelezen.

Die gebeurtenis zette me aan het denken om hier een blog over te schrijven. Toch hield iets me in eerste instantie tegen. Mijn vader en mijn nichtje hebben namelijk allebei wel ADHD. Ik ken als geen ander de echte impact van deze aandoening. Bij mijn papa is de diagnose pas op latere leeftijd gesteld – amper een jaar geleden – terwijl mijn nichtje het label al op veel jongere leeftijd kreeg. Daarbovenop moest mijn man na dat incident natuurlijk nog zonder blozen op zijn werk kunnen verschijnen, dus zag ik er maar van af …🥲

Tot een paar dagen terug. Een andere persoon maakte een opmerking en ja hoor: voor de zoveelste keer viel het modewoord 'ADHD'. Deze amateuristische vorm van kaartlezen wordt nu wel heel erg voorspelbaar. Precies alsof ze maar een kaart kennen. Misschien zitten er in hun deck wel uitsluitend ADHD-kaarten 🃏. Ik word gewoon in de luren gelegd!

Deze keer werden zelfs de medische competenties in twijfel getrokken van de echte psychiater die mij ooit had onderzocht. Diens professionele conclusie was destijds namelijk dat ik geen ADHD heb. De reactie van de amateur-diagnostici? De psychiater moest het wel bij het verkeerde eind hebben. Wat in mijn hoofd direct leidde tot een heel ander hersenkwestie, of beter gezegd: een DNA-debacle. Als mijn vader het heeft, en het is genetisch, en ik heb het blijkbaar niet ... is mijn vader dan wel mijn vader? Maar goed, dat is een thema voor een andere blog!🤣😱

Voor mij was dit het teken van het universum ⭐🌟✨. De tarot had gesproken. Het feit dat telkens die ADHD-kaart voor mij getrokken wordt, betekent niet noodzakelijk dat ik eraan lijd of dat ik bedonderd word. Nee, het betekent dat ik erover moet schrijven ✍🏻. Een blog maken!

Ik kan dan ook niet anders dan die mensen uit de grond van mijn hart bedanken. De mensen die telkens opnieuw de ADHD-kaart leggen en zonder blikken of blozen een medisch label op mijn voorhoofd plakken, nul opleiding ten spijt. Maar wat ze te weinig beseffen, is dat hun loze uitspraken een regelrechte belediging zijn voor degenen die echt met ADHD leven. En niet alleen dat: ze zijn er ook nog eens heilig van overtuigd dat ze gelijk hebben. Dat baart me oprecht zorgen. In plaats van aan zichzelf te werken, proberen ze de wereld om hen heen te labelen. Het is het perfecte excuus om de blik niet naar binnen te hoeven richten.

Maar goed, hun vooroordelen hebben in elk geval gezorgd voor stof tot discussie, en dat is een mooie eerste stap naar verandering en bewustwording. Ik ben benieuwd wat er nog meer voor mij in de kaarten geschreven staat!

Merci, Madame Lenormand, voor deze unieke toevoeging aan het Gilded Age deck: de ADHD-kaart.