Met de 🚂🚃van Oostende

Maandag, prachtig weer☀️, raampjes open en ja natuurlijk 🎵🎵 aan. In mijn Chari-mobiel, volledig in connectie met m’n innerlijke zelve en de zon! Ik zweefde op een ☁️ van rust, zo eentje die je enkel vindt in ‘t eerste lentezonnetje. I kid you not! Ik kan dat echt rustig zijn. Tot... SKREEECH!

Een robuuste, rijpere man zo’n fiets 🚴🏼‍♀️type: "ik fiets enkel als de zon schijnt en de kerstkilo’s blijven plakken."

Dit was een volwassen zondagsfietser. Een goed-weer-gladiator op twee wielen. En dat mag! 🤷🏼‍♀️I don’t judge. Ik weet wat het is om kilo’s te willen wegfietsen. Been there, gezweet that.

Hij draaide plots zonder kijken het 🦓 pad op. 🫥🫥 Zowel ik als mijn concu-chauffeur aan de overkant moesten vol op de rem gaan staan, een noordremming!😱 Gelukkig was mijn roze koffiebeker (my lucky mug) die ik kreeg van een zeer geliefde vriendin (a.k.a De debster) leeg.

Maar kom, geen drama. Niemand gewond, geen schade! Alles en iedereen ok. behalve dat dit weer een paar jaar van mijn auteurshart ❤️kost.

Maar dan begon het! Hou je vast, zijn jullie klaar!

'KALF! '

Ik kon me alleen maar bedenken dat hij het over zichzelf zou hebben...?😉 Echt origineel kun je de uitspraak niet noemen, toch? Dat zou me pas echt gechockeerd hebben, het gebruik van originele creatieve woorden maar het woord "kalf" associeer ik met een jong van een koe die er heel schattig en lief uitziet, ik kon het toch alleen maar aannemen als een compliment, niet?

Na zijn uitspraak gooide hij zijn armen in de lucht, gezicht op onweer⛈️⛈️ en...hij keek recht naar mij.

M’n raampjes stonden open om de zon speels binnen te laten en ik ging er alles aan doen om dit gevoel zo te houden, de temperatuur zou niet meer dalen naar ❄️☃️-niveau. Mijn innerlijk zelve haar hoofd eraf (sorry Zali!).

Maar nee hoor, ik was niet van plan om mee te gaan in z’n ik-ben-nog-in-mijn-wintermodus . Tijd voor een portie Chari-charme.

Met een glimlach uit het diepste van m’n ziel en met mijn thuisaccent, ik zit namelijk in een West-Vlaamse periode. Ik heb ook Franse-periodes, Engelse zelfs Arabische! Momenteel is het dus de Ostendse periode.

'Meneer, ‘t is nie nodig om azo over je n'eigen te klapn wi. ’t Is véél te schon weer. En dabie een kalf is schattig en lief...'

Het fleurde hem niet op.

'dabie, oa je met de velo ziet en je wilt het 🦓pad overstekn, moe je eigenlijk va je velo stapn é… En a we èrlijk zien: je zie gie zoender kieke ‘t 🦓pad opgevlogen.'

Stilte. Even tellen1️⃣2️⃣3️⃣.

En toen kwam het verlossende antwoord. Een antwoord dat al even origineel is als stoofvlees op z'n Vlaams.

'Je bent hier ook maar aangespoeld'

Toegegeven, ik was even sprakeloos. Ik stelde de vraag aan mijn innerlijke zelve: Is dat nu echt het beste dat hij kon bedenken?

Ze rolde met haar ogen en knikte teleurstellend ja.

Komaan jong. Ik verwachtte creativiteit. Pit. Maar niet een verwijzing naar een schattig dier!

Maar bon Ik kon het niet laten 😉:

'Moa menèr, k’ zien kik met de treing🚂🚃 na hie gekomn wi , nie me de ⛵... Ken nog gin voarbewies mo wel e riebewies en e abonnement voe de treing 🚂 🚃.'

Zijn antwoord? Dat was ook niet echt original hoor: 'Och joeng.'

En weg was hij. Zonder buiging, zonder ‘fijne dag’, gewoon de mooie horizon tegemoet.

Beleefd zijn is ook al geen voorwaarde meer zo te horen!

What happened to, 'fijne avondvnog verder?'

Mijn innerlijke zelve gaf me een dikke high 5.

Kijk, Soms spoelen mensen aan. Maar als ge ’t met een beetje charme doet, dan blijft ge nooit lang liggen aan de rand.

Een kalf is en blijft een schattig dier, toch 😎