Mijn gouden kluis vol gedachten

"Ik beheers mijn gedachten", zo stond ik in het leven samen met mijn innerlijke zelve die me vaak behoedde van mijn gedachten 🤣. Eerlijker zou dus zijn, "Mijn innerlijke zelve beheest mijn gedachten." Mocht mijn innerlijke zelve - soms - niet tussenkomen dan zou dit leiden tot ongewenste situaties. Laten we stellen dat ze op dat moment optreedt als mijn voice of reason. (Naar wie ik niet altijd luister tot haar grote ergernis).

Soms vraag ik me af of mijn innerlijke zelve het moeilijk heeft om zijn hoofd boven water te houden, vooral sinds het overlijden van mijn moeder🧑‍🍼. Ik bedoel, zelfs een innerlijke zelve heeft een stevig anker ⚓ nodig om niet te verdrinken in de zee van mijn gedachten! Maar laten we eerlijk zijn, mijn gedachten racen als een stel hyperactieve eekhoorns 🐿️ door mijn brein, en mijn innerlijke zelve heeft moeite om ze bij te houden, laat staan ze te beteugelen!

Het is een constante strijd tussen creatieve ingevingen en alledaagse beslommeringen. Soms schreeuwt mijn innerlijke zelve zo luid dat ik amper kan horen wat mijn voice of reason te zeggen heeft - al klinkt dat eerder als een fluistering dan als een schreeuw. Het is alsof ik in een dolle achtbaan zit, zonder idee hoe ik moet remmen en met alleen maar een handleiding die geschreven lijkt te zijn in een taal die ik niet begrijp.

Maar weet je, ondanks de chaos en verwarring, zijn er momenten waarop ik me realiseer dat ik eigenlijk best goed ben in deze gekke rit 🎢 van het leven. Mensen zeggen vaak tegen me: "Hoe doe je dat toch allemaal?" Nou ja, mijn geest 🧠draait op volle snelheid, mijn beste vriendin is een innerlijke zelve met een identiteitscrisis en ik ben gewoon een tovenaar  🪄 die probeert zijn weg te vinden in een wereld vol betovering en banaliteit! "ik moet die mail 📧 nog sturen!" om dan te denken: "Ah een idee 💡voor een volgende blogpost." waarbij mijn innerlijke zelve het al lang heeft opgehouden om mij te weerhouden van een volgende gedachte en geeft ze mij volgende uitdrukking 🤦🏽‍♀️.

Ik hoor het vaak "Wat wil je, je leeft tegen 500 per uur!" of "Hoe jij het allemaal doet, geen idee!"

Het ding is dat het klopt, ik leef ook tegen 500 km per uur, toch zijn het allemaal dingen die ik heel graag doe en waar ik mijn creatief 🐣 in kwijt kan.

Hoe ik het allemaal doe? Hoe doen jullie het met jullie nestelingen 🪺 waarbij je de één naar de crèche moet brengen hopend dat je 's avonds op tijd zal zijn voordat ze jouw kleine kabouter op straat zetten omdat je de openingsuren niet respecteert waarbij je dan nog tussendoor moet zien dat die andere die al wat ouder is om 15u30 van school wordt gehaald en om 16:20 in de balletles 🩰 om vast te stellen dat ze haar tenu helemaal vergeten is en je je naar huis moet spoeien tot grote ergernis van je collega's en werkgever omdat je weeral een halfuurtje vroeger skipt met de belofte van dat halfuurtje wel in te halen. Om dan nog maar te zwijgen over de extra flexi-jobbers of bijberoepen. Hoe doen jullie dat?

Het doen is het probleem niet lieve lezers, het zijn mijn gedachten. Ik heb het idee dat een slechte heks 🧙‍♀️mijn controle over mijn gedachten heeft overgenomen en mij probeert uit te putten omdat ze vreest voor mijn creatieve krachten.

Toegegeven, vroeger belde ik minstens 2 keer per dag naar hulplijn ☎️ mama. Gezien ik haar stem ook niet meer kan horen, althans voorlopig toch niet. Ik ben ervan overtuigd dat ze over me waakt en mij probeert te bereiken maar door verstoorde magie er niet toe komt.... . Wanneer ik bijvoorbeeld aan het lopen ben en ik moet zo dat trapje hoger, mijn lichaam doen luisteren, dan fluister ik: "Mama, ik loop naar jou."of "Mama, jij gaf niet op, ik ook niet." Dan vind ik de kracht 💪 om mezelf te drijven, daarom weet ik dat ze er ergens is.

Maar de hulplijn is er niet meer en de Ghostbusters hebben mij nog steeds haar nummer niet doorgegeven. Natuurlijk ben ik goed omringd door familie, vrienden en mijn partner, toch is dat niet hetzelfde. Zij kunnen nooit hulplijn ☎️ mama vervangen. Ik kan jullie vertellen dat zo'n gedachtengang heel vermoeiend is. Je krijgt geen rust in je hoofd. Het is de OCD van gedachten, waarbij je de ergste vijand wordt van jezelf. Door een rust- en slaaptekort, ben je mentaal en fysiek gewoon uitgeput. Gelukkig vind ik in mijn schrijven, in het lezen van boeken, bij mijn paard en in het lopen rust. Hoewel die van korte duur is, ben ik al heel dankbaar voor die rustmomenten 😮‍💨.

Toch schakelde ik een professionele hulplijn in, een psychologe. Na 3 sessies, is mijn volgende oefening mijn gedachten in een kluis steken:

In mijn hoofd is mijn kluis er één van goud met een groot slot die je alleen maar kunt openen door het gebruik van een zeer specifieke toverspreuk verborgen in een kaart die je alleen kunt lezen met het juiste instrument, zodat de slechte heks het heel moeilijk krijgt of het bijna onmogelijk is om mijn gedachten over te nemen. Ikzelf ben een roze fee met een hoedje op met het embleem van mijn mama. In mijn gouden kluis zitten er allemaal schatkisten die nog eens met een aparte toverspreuk opengaan en alle schatkisten hebben een andere vorm. Zo is er een schatkist voor familie met een slot in de vorm van een🩷. Er is een schatkist voor werk met als symbool 🚆. Er is er één voor stal 🐎, ... . Je begrijp het concept wel.

Wanneer een gedachte door de slechte heks op me wordt afgevuurd, is het niet de bedoeling dat ik de gedachte afweer of negeer. Ik ga de gedachte recht in de ogen aankijken en zeggen: "Welkom lieve 💖gedachte, ik ben blij dat je mij aanspreekt en ik wil zeker met jou dieper in gesprek gaan, maar niet nu. Ik kom zeker terug bij jou."

Ik geef de gedachte een hand 🫱of sommige zelfs een knuffel 🤗, daarna gebruik ik de toverspreuk om de kaart 📜 te lezen, de kluis open en de gedachte in het juiste kistje plaats. Af en toe ontsnapt een gedachte uit zijn kluisje, dat is prima. Dan geef ik hem met mijn lange nageltjes een schouderklopje, begrijp dat het misschien dringend is of dat de gedachte ongeduldig is. Ik probeer in gesprek te gaan en te begrijpen waarom de gedachte wilde ontsnappen. Daarna neem ik de gedachte in mijn kleine gespierde feeën armpjes en vlieg terug naar zijn kistje om hem daar met veel liefde terug in te leggen. Zo'n ontsnappingspoging is vermoeiend en daardoor kan de gedachte even op adem komen.

Ik kan jullie verzekeren, mijn kistjes zitten al goed vol 🤣! Mijn rust komt stilletjes aan terug en de stem van mijn innerlijke zelve wakkert terug aan ❤️‍🔥.

Ik hoop dat ik met mijn magie 🪄 straks ook de stem hoor van mijn mama!