Mama's marathon

Hoi leuk dat je mijn blog leest!

Mama's, ze blijven je toch verwonderen! Zeker die van mij!

Mijn mama is nooit van het sportieve type geweest. In het rood gaan stond niet in haar woordenboek onder sportief, wel onder emotioneel - 😉.

Er waren wel momenten, die tieners ook vertonen, zo van die rages die dan een paar maanden duren. Zo was er een periode dat we op woensdagavond met de fiets van bij ons thuis naar het zwembad reden om dan baantjes te trekken samen met een vriendin van mama en haar dochter. Dat was geen lang leven beschoord.

Een andere rage was de fitness in de turnzaal van de school om de hoek, waar we welgeteld en loyaal 2 keer naartoe zijn geweest, een lidkaart kochten om nooit meer te gebruiken. Het papiertje is a lang vergaan denk ik puur van in de portefeuille te zitten.

Eerlijk, als hardwerkende zelfstandige kapster die alles in het werk stelde voor haar klantjes, waar ze nu soms wel spijt van heeft, was er ook weinig tijd om te sporten. Haar sport was haar werk, haar klantjes en haar gezin. Een beetje zoals schaken of dammen. Welke zet moet je doen om alle klanten gelukkig te houden, soms ten koste van haar eigen geluk.

Maar goed point being - geen sportieve mama wel een hardwerkende mama. Tot een tijdje terug! Ik ben zo trots op haar, om mijn mama! Ze loopt elke dag een marathon! En wat voor één! Vanuit haar zetel loopt ze elke dag een marathon! Het is echt waar!

Zo beschreef de dokter het tegen mij. Na haar longoperatie in april en rekening houdend met haar COPD-long, heeft ze nog amper 30% longcapaciteit. Alle dingen die voor mensen gewoon zijn, is voor haar een opgave, een marathon dus! Zelfs ademen is moeilijk, vandaar de extra zuurstof die ze moet nemen. Toch houdt haar dat niet tegen om mee te proberen te doen wat ze altijd deed, namelijk voor iedereen goed doen!

Jammer voor die klantjes van wie ze dacht dat die evenveel respect zouden hebben als zij voor hen. Een harde les! Natuurlijk zijn er wel klanten, vrienden en familie die haar een hart onder de riem komen steken! Die stiekem snoepjes meebrengen van haar favoriete snoepwinkelje. De lekkerste taart van de beste bakker die er in de buurt is. Dat allemaal opdat mijn mama die marathon zou kunnen blijven lopen.

Sinds kort is ze begonnen aan een nieuwe sportdiscipline, een nieuwe rage die hopelijk maar een aantal maanden zal aanhouden. Ze oefent elke dag voor het 'rolstoelracen'. Het zou een olympische discipline moeten worden. Ze wordt daarbij geholpen en bijgestaan door haar trouwe coach, haar levenspartner en beste vriend, mijn papa. Samen gaan ze met de rolstoel op pad en leggen ze binnen een bepaalde tijd een afstand af. De oudjes in het rusthuis die in een rolstoel zitten zijn er niks tegen. Mijn papa is er altijd en doet het maar weer. Ik weet niet goed voor wie ik moet supporteren daarom ben ik fan van allebei! Teamwork makes the dream work! en zo is het altijd geweest.

Alle gekheid op een stokje, stap voor stap, teen voor teen en met zoet en lekkers komen we er wel doorheen!

Mijn mama loopt een marathon, wie kan dat van zijn mama zeggen!