Maktoub مكتوبة

Hoi! Leuk dat je mijn blog leest!

Maktoub, مكتوبة, Arabisch voor 'het is geschreven' of vrij vertaald 'het lot'.

De Romeinen waren van mening dat iemands naam iets zei over zijn lot en bedachten de uitspraak "Nomen est omen".

Strikt genomen verwijst de term dus niet naar families wier naam in de 18e eeuw is ontstaan uit hun beroep, maar naar mensen wier levensloop toevalligerwijs goed past bij hun naam waaronder ze geboren zijn.

Niet alleen in de Oudheid maar ook later waren er theorieën over het feit of een naam iets zei over het beroep maar ook bijvoorbeeld over het karakter van iemand. Wat er eerst was, de naam, zou dan volgens sommigen zelfs kunnen leiden tot een determinisme of een voorbestemming.

Laten we dit even op de proef nemen. Mijn naam Chari stemt af van het Grieks 'Charis', een van de vrouwen van Hephaestos. Ze wordt vaak gezien als de personificatie van de charme. Zij was een van de drie Gratiën of Chariten, godinnen die schoonheid 😘, bevalligheid en vreugde 🤩 symboliseren. Zij zou volgens Homeros Hephaestos van zijn schoonheid voorzien hebben.

Het Griekse woord 'Charis' betekent ook charme 😍. Voor alle duidelijkheid, tot nu toe ben ik het helemaal eens!

Wanneer ik de babynamen-websites afschuim, krijgt mijn naam de betekenis van 'geliefd bij het volk', 'vriendelijk', 'genadig'.

Mijn schrijvers/blognaam Zali, is afkomstig uit Australië en betekent 'Prinses' en volgens de vele Disney-films zijn prinsessen zeer geliefd bij het volk.

Laten we dit ook even op de proef nemen.

Ik denk aan Jasmine uit Allahdin, mijn all-time favorite Disney-movie 🤩. Jasmine wordt verliefd op een straatschooier die een hart van goud heeft, Allahdin, heel gelijkaardig aan de boodschap uit het boek 'De alchemist' van Poulo Coelho, gebaseerd op het verhaal van 'De kleine Prins'.

De zeemeermin, Ariël, die nu een nieuwe verlichamelijking krijgt in een moderne versie van de tekenfilm. Zij ruilt haar stem in om te kunnen wandelen aan land en zo het hart veroveren van een zeeman.

Pocahontas, Ze is de eerste Disneyprinses van indiaanse afkomst. Ze is dapper en avontuurlijk en voorkomt een oorlog tussen haar volk en de Engelsen, echter betaalt ze hiervoor een prijs, haar grote liefde, John Smith, keert terug naar Engeland.

Nog een noemenswaardige Disney-prinses is Mulan, die deed wat niet kon en het leger in trok om eerst uigespuuwd te worden en daarna als heldin onthaald, omdat ze de vijand versloeg.

Voor de volledigheid en omdat het van historische onschatbare waarde is, vernoem ik hier nog even Nzinga Mbande. koningin Ngola van de Afrikaanse staten Ndongo en Matamba in de zeventiende eeuw, het hedendaagse Angola. Een belangrijk knooppunt van de Portugese slavenhandel.

Varianten op haar naam zijn onder meer Nzingha, Njinga, Zinga en Jinga. Daarnaast staat ze ook bekend onder haar Portugese doopnaam, Dona Ana de Souza.

Ze maakte een einde aan het uitsterven van haar volk die als slaven door zowel Portugal als Nederland werden verscheept om te werken op de plantages. Ook maakte ze een einde aan rituele slachtingen en liet ze christelijke missionarissen toe in Matamba. In ruil beloofden de Portugezen haar militaire steun. In 1657 keerde ze terug naar het christelijke geloof, op voorwaarde dat haar soevereiniteit werd gerespecteerd.

Conclusie: Prinsessen zijn geliefd door het volk, zijn charmant en vriendelijk en heldinnen. Tot nu toe spreek ik dat helemaal niet tegen. Even terug naar het verhaal van vandaag.

Toen ik, prinses Zali van de trein stapte, je kent het wel, vermoeid, hongerig, dorstig en vooral gehaast om thuis te geraken, overkwam me iets dat alleen mij kan overkomen. Nog geen 3 mensen op deze planeet kan zoiets tegen komen.

Ik stapte van de trein, moe, hongerig, dorstig, geïrriteerd van vermoeidheid en met de laatste energie die ik in mij had, probeerde ik mijn gewone stap aan te nemen, te weten 7,5 km/u. Uiteraard wandelt de gemiddelde mens tussen de 4 à 5 km/u. Je kunt je mijn irritatie al inbeelden met al die trage mensen die denken snel te zijn 🤨. Voor mij liep er een mooie, volslanke, jongedame met een hoofdtelefoon op haar hoofd en een rok die tot op de grond hing - een zeer belangrijk detail voor wat zal volgen.

Mijn onverwijlde pogingen om haar voorbij te steken mislukten - epic failure - door het geslenter van de toenemende reizigersstroom.

Na wat een eeuwigheid leek, kwamen we eindelijk met de nadruk op 'eindelijk' aan de trappen. Ik stapte, nog harder geïrriteerd dan ervoor omdat ik niet voorbij kon 😠, de trap af.

Toen we midden de trap afstapten, vertraagde ze plots nog wat meer.

Wat toen volgde, kon ik niet tegenhouden, 😱 ik zag het gebeuren in mijn hoofd, ik kon niks doen. Ik was compleet machteloos: Zij houdt in en terwijl zij inhoudt, zet ik alsnog een stap verder. Ik zie mijn voet de beweging maken om neer te komen op de volgende trede. Echter zette mijn voet zich neer - het leek een ongecontroleerde ongewillig gevolg van een slechte lichaam-hersenen coördinatie. Je hoofd zegt niet verder stappen maar je voet is al in beweging - op haar rok die op de grond hing.

Ik hoorde een 'guit' - geluid. En ja hoor, waar ik voor vreesde gebeurde - I kid you not - een scheur in de rok 🤷. Voor ik wist wat er gebeurde, draaide de volslanke, mooie jongedame zich om, hief haar hoofdtelefoon weg van haar oren en reageerde heel geëmotioneerd.

Eerlijk, ik begrijp de eerste schock-reactie. Even een paniek-momentje. Natuurlijk, stonden we midden op de trap, omringd door een reizigerstroom die heel ambetant op ons was omdat er plots twee dames een noodrem hadden uitgevoerd. We mochten blij zijn dat we niet verpletterd werden zoals in het Heizel-drama. Ik zag het al voor mij op sociale media, de hedendaagse gazet: "Koninkrijk 🌈🌈een 🦄🦄 verliest Prinses, Zali, geliefd door het volk. "

Ze kakkelde - althans in mijn hoofd leek het op een kakkelende 🐔. "Oh my god!" "Mijne rok'" "Mijne rok!".

Wat doet prinses Zali, vriendelijk en charmant als ze is, ze probeert rationeel en kalm te blijven en de regel van 3 toe te passen: 1) We zijn veilig, 2) We hebben eten en drinken en 3) We hebben een dak boven ons hoofd. Alles ok, er is geen 👨, 👩 of non-binair persoon over boord.

"Mijn excuses, ik heb per ongeluk op jouw rok gestapt." "Ik wil gerust de schade vergoeden."

In de hoop dat de schatkamer van het 🏰 het nog toelaat om de schade te vergoeden. Want stel je voor dat dit een designer stuk is waarvan eer maar 3 op de wereld bestaan, kon dit wel eens een heel duur grapje worden 🙃.

Het had geen avance, de 🐔 bleef kakkelen. Eerlijk, uiteraard kon dit haar lievelingsitem zijn in haar kleerkast die nu compleet en volledig en altijd naar de vaantjes is of beter het is nu zeker uniek, handgehavende stukken hebben net die persoonlijke touch - toch 🤔?

Ik kon de energie niet langer opbrengen om charmant en vriendelijk te blijven. Het is niet dat ik express op haar rok ben gaan staan. Alsof ik 's morgens uit mijn bed ben gestapt met het idee om op haar rok te stappen en een scheur te veroorzaken.

Doorheen het gekakkel zei ik plots kordaat, zoals een generaal die het leger aanstuurt, "Stop met zo te doen!" "Ten eerste, ben ik niet express op uw rok gaan staan." "En ten tweede, als je zo'n lange rok aandoet, dan kun je wanneer je de trap afstapt deze even omhoog houden, zodat je niet op je smikkel valt of in dit geval, voorkomen dat een ander erop trapt!" "Dat zou een intelligente aanpak zijn geweest, laten we het op de vermoeidheid steken dat je daar niet aan hebt gedacht." "Fijne avond!" - floep en weg was ik.

Mission completed, het kakkelen was gestopt! Het werd rustig in mijn hoofd en ik kon mijn pas aan 7.5 km/u eindelijk vervatten 🚶. 😌

Twee dagen verder wilde ik de 🚆 nemen, opnieuw vermoeid, hongerig en dorstig stapte ik op het perron en de irritatie stak de kop op wegens de afgeschafte trein. Ik voelde een blik, dus draaide ik me om en zag daar de nog steeds mooi, volslanke jongdame staan. Ik keek meteen naar haar benen en het eerste wat ik dacht, "ze heeft er toch uit geleerd", ze heeft een kortere rok aan." Ik glimlachte dankbaar en deze werd beantwoord met een ijskoude, vernietigende blik die ze snel en heel uitdrukkelijk van mij afwendde.

Zo zie je maar, het begin van fase 1: De prinsessen worden eerst uitgejouwd, om dan in fase 2: geliefd te worden door het volk. Maktoub of Omen est Nomen.