Magische tintelingen in mijn vingers

Lange tijd koesterde ik het idee in stilte. Een verhaal 📖 dat al meer dan 3 jaar in me op borrelde in het diepste van mijn ziel en smeekte om vormgegeven te worden. Midden in de nacht wakker worden om een hoofdstuk te vervolmaken tot grote ergenis van mijn hubby was normaal geworden. Zinnen vloeiden als stroop over papier, soms met horten en stoten, soms in een ontembare stroom. Personages kregen gestalte, wisselden woorden uit in levendige dialogen, beleefden avonturen en overwonnen obstakels.

Het was een creatieve reis die al mijn zintuigen prikkelde. Soms schoot ik gewoon in een lach 😂, omdat ik me zo inleefde in de scène die zich in mijn hoofd afspeelde en via magische tintelingen in mijn vingers door een pluim op papier kwam te staan. Pure magie 🪄!

Na maanden van toewijding was het manuscript eindelijk klaar. Een tastbaar resultaat van je bloed, zweet en tranen. Ik had zelfs posttraumatische stress, toen mijn hubby en zijn beste vriend bij ons in de zetel zaten en ik hen zei, terwijl zijn naar een voetbalmatch keken, "Mijn boek is af." draaiden zich half naar mij om, half gericht op de match. Het enige wat ze zeiden was: "Proficiat."🤩

De tranen rolden over mijn ogen 😭, een leegte vulde mijn hart ❤️‍🩹. Het boek was geschreven, de woorden stonden op papier. Het verhaal is verteld. De vraag was wat nu. Ik moest even bekomen 🤯 van het verhaal en de emoties van het schrijfproces. Mijn magie had even rust nodig.

Mijn mama was de eerste die het manuscript las en me vroeg wannneer het gepubliceerd zou worden. Daar had ik nog niet over nagedacht. Mijn innerlijke zelve 🧚‍♀️stond nu met haar handen in haar zij 🙎🏽‍♀️naar mij te kijken met een blik van dit heb ik je ook gevraagd. Ik zei tegen mijn mama: "Het doel was om een boek te schrijven, niet persé om het te publiceren."

Mama keek me bedenkend aan en zei: "Dit is toch niet gemaakt om in je kast 🗄️te steken?" Uiteraard zijn mama's niet objectief en ja het zou een droom zijn mocht het manuscript echt een boek worden en worden gepubliceerd. .. .De zoektocht naar een uitgever begon, een nerveus afwachten totdat die ene, felbegeerde mail 📧mijn mailbox binnenvloog.

Twee jaar lang zoeken naar een uitgever en dan komt er een andere West-Vlaamse auteur op je pad die fantasy-verhalen schrijft en je een e-mailadres in je handen stopt..... . Hij zei "Stuur maar een mail." Ik deed wat hij me zei, met iets minder enthousiasme na de 1000 afwijzingen, toch voelde ik terug de magie in mijn vingers. Ik herschreef de standaard mail die ik al een paar keer had verstuurd. Na de send knop begon het wachten. Toen ik de eerste keer mailde, keek ik al 30 seconden in mijn mailbox 📤, tot grote ergernis van mijn innerlijke zelve 🧚‍♀️.

Dit geloof je niet, nog geen uur later kreeg ik een antwoord. Het manuscript zou in juni gelezen worden... . Ik was daar heel dankbaar voor. Meestal was de mail een antwoord waarbij de uitgever me vriendelijk afwees 😭door te stellen dat ze geen manuscripten meer aannam of dat het manuscript niet paste bij hen.

Die vrijdag, 03 mei 2024, ik vergeet het nooit, omstreeks 12u kreeg ik een pop-up van een mail van de uitgever. Zweet liep van mijn hoofd, het zout prikte in mijn licht gebruinde huid van de eerste zonnestralen. Mijn innerlijke zelve stond met haar pompons als een echte chearleader klaar. De angst bekroop mij, het voelde alsof het de laatse kans was. Ik raapte mijn moed bijeen en toen las ik de mail... .

Ik was in shock. Mijn innnerlijke zelve 🧚‍♀️wist even niet wat er gebeurde. Ik sprong ik recht, stootte gelijk mijn koffietas om en zorgde ervoor dat Lilou mijn Britse korthaar de zoveelste hartaanval kreeg en naar haar veilige plek holde. De uitgever wilt mijn boek publiceren. Klein uittrekseltje van de mail:

'Beste Chari

Eerst en vooral proficiat voor dit verhaal ! Voor mij is het een mix van sex in the city (door de vriendinnen) en the notebook (het gevoelige deel en de onbereikbare liefde van haar moeder). Kortom iets waar ik van heb genoten. Je hebt mij werkelijk kunnen meevoeren doorheen je verhaal waardoor ik er ook betrekkelijk snel doorheen ben (wat alleen maar een goed teken is) Leve de feestdagen waardoor er extra tijd in iemands agenda kom. [...]'

De emoties die volgend waren heel speciaal. Lachen 😁en wenen 😭tegelijk. Lachen van geluk en plezier. Het wenen omdat ik heel graag dit moment wilde delen met mijn mama 🪽💎🪽. Toch weet ik dat ze ervoor iets tussenzit. Dank je wel mama!🤍🤍🤍🤍🤍🤍🤍