Het gevaar van het lezen van boeken

Hoi 👋!

Welkom op mijn magische blogavontuur, waar de realiteit zich vermengt met de chaos van mijn innerlijke wereld! 🌟

Het moest mij weer overkomen❣️Ik negeer even de draaiende ogen van mijn innerlijke zelve 🙄.

Dus daar zat ik, op de trein naar de betoverende wereld van "Peter & Pan", gewikkeld in Dimitri Balcaen's epische trilogie. Het boek was niet alleen een verhaal, het was een portaal naar een universum waar Griekse goden en mythologische wezens hand in hand gaan met de klassieke vertelling van Peter Pan. En laten we eerlijk zijn, wie kan weerstaan aan een boek dat zo groot is als een toverboek en net genoeg plaats inneemt om een hele treincoupé te betoveren? 😄

Ter info: het boek heeft de grootte van een echte grimoire, hij geraakt net in mijn rugzak waar ook mijn PC in zit. Daar kunnen de mannen van de special forces niet tegenop 😉.

Je begrijpt al van ver dat ik niet genijgd ben om gepakt en gezakt bij anderen te zitten, dat zou alleen maar leiden tot ongemakkelijkheden. Ik zie de geïrriteerde blikken 🫤 van mijn medereizigers al voor mij:

Het plaatsje 💺dat nog vrij is aan de vierzit is net dat plaatsje aan het raam, om daar te kunnen plaatsnemen moet de persoon die al zit terug rechtstaan om mij door te laten terwijl ik moet zien dat ik met mijn rugzak en handtas niemand in het gezicht raak als ik mij beweeg om daar te kunnen gaan zitten.

Dan moet ik nog plaats vinden onder de tafel om mijn rugzak neer te zetten, waardoor de medereiziger voor mij geschokt zijn been- en voetruimte moet afgeven. Waarbij ik mezelf tot kalmte maan omdat ik zelf geïrriteerd raak mede door mezelf maar door het onbegrip en vooral nul-tolerantie die de laatste tijd bij de mensen zo voelbaar is en zeg ik op mijn meest lieve manier 🥰"Sorry, het komt door mijn boek 📖"

Dat is nog niet alles, Dan moet ik nog mijn boek uitpakken die de grootte heeft van een grimoire en bijgevolg meer dan de helft van de tafel inneemt 😥 waardoor de persoon voor mij met een heel diepe geïrriteerde zucht 😠 zijn laptop verplaatst waarop hij heel serieus werk aan het leveren is.

Natuurlijk, ik ben geen fan van het veroorzaken van chaos in de trein 🚆, dus ik zorgde ervoor dat ik mijn eigen magische ruimte koos. Een hoekje bij de deur, waar ik mijn rugzak kon laten rusten als een slapende draak en mijn boek kon laten rusten als een vergeten toverstaf op een te klein tafeltje.

Ik begon aan mijn hoofdstuk één in het boek. Gezien het boek groter is dan een normaal formaat, zijn de pagina's dat natuurlijk ook, het lijkt dus dat je trager door het boek gaat maar niets is minder waar. Nu wanneer ik lees en ik vindt het een goed verhaal, is mijn fantasie 🧚🏻‍♀️helemaal in zijn nopjes en ben ik weg in mijn eigen wereld, deze keer in mijn Peter en Pan wereld 🦄. Mijn ogen konden niet volgen en mijn fantasie ging altijd maar verder en verder. De wereld rondom mij van treinen en medereizigers verdween volledig. Tijd ⌛bestond niet meer, de ruimte was een Iers dorp aan de haven met een prachtig schip met zijn zeeliedenbemanning gehavend door het reizen en het zoute water die hun huid verouderde.

Maar oh, de avonturen begonnen pas echt toen ik verdwaalde in de pagina's van mijn boek! Mijn fantasie nam de teugels over terwijl ik meedeinde op golven van verhalen, verloren in een wereld waar de tijd stilstond en treinhaltes slechts mythische plekken waren in een verre droom.

Ik hoorde het fluitsignaal van de treinbegeleider 🪈.

Plotseling, als een bliksemschicht ⚡uit een heldere hemel, kwam ik terug naar de werkelijkheid toen de trein tot stilstand kwam op een bekend perron. "Alle hens aan dek!" schreeuwde ik, terwijl ik mijn spullen bij elkaar graaide als een waar zeelied op schattenjacht. Gelukkig was ik niet omringd door mede-passagiers, anders hadden ze me waarschijnlijk aan de mast gehangen voor de chaos die ik had veroorzaakt!

En daar stond ik dan, op het perron, klaar om mijn boek te beschermen alsof het de heilige graal 🪙 was. Misschien een beetje overdreven, maar in mijn hoofd was ik een dappere held die zijn kostbare schat 🪙verdedigde tegen boekendieven en tijdreizigers.

Uiteindelijk, terug in de echte wereld, kon ik alleen maar lachen om mijn eigen dwaasheid terwijl mijn innerlijke stem me smalend toesprak. "Ik zei het toch," mompelde ze, haar armen over elkaar geslagen als een wijze tovenares.

Ik kwam op mijn positieven - lees uit mijn fantasiewereld - terwijl mijn innerlijke zelve met haar handen in haar zij mij stilzwijgend terecht wees "I told you so" is de meest passende vertaling. Ik beloofde haar dat ik aan de schrijver van het boek zou laten weten dat hij een waarchuwing ⚠️ moet toevoegen aan het boek en telkens wanneer je een boek koopt met als waarschuwing:

⚠️ kans op irritatie van de medereizigers

⚠️ kans op het missen van haltes waar je moet uitstappen.

Dus, beste lezers, onthoud altijd: als je te laat bent of haltes mist, geef gewoon je boek de schuld!🤣.

Reizen doe je dus niet alleen met de trein!