Gilles De La Tourette

Hoi!Leuk dat je mijn blog leest.

Wat hebben paardrijden en Gilles de La Tourette gemeenschappelijk???? Daar gaan we dieper op in met deze blog.

Zali, de amazone met chronische De La Tourette. Zo verging het mij deze week met Randolf The Frisian. De ene dag is de andere niet. De ene keer loopt hij heel goed en mooi en is hij in zijn element en de andere dag kun je het vergelijken met een tienezel die over alles en iedereen een idee heeft en gewoon zin heeft om ruzie te maken.

Ik moest me dus kwaad maken – lees niet beginnen roepen -maar het menen en denken aan vooruit nu ga je voor mij lopen. Het zo menen dat hij het voor de rest van zijn paardenleven zou onthouden. Ik ben nu niet meteen een boos karakter, ik maak me helemaal niet snel boos – dat was ooit anders – laat staan op dieren. ´Wat maakt je boos?¡

Die vraag zag ik helemaal niet komen en ik moest daar even over nadenken. Nu, nadenken terwijl je nog honderd andere verschillende dingen moet doen als ruiter, is dat helemaal niet makkelijk. Mijn innerlijke zelve had door wat ik wilde doen en stond afwijzende bewegingen met haar handen te maken en zei ´Doe het niet!¡ ´ Ga niet naar daar!¡.

Ik negeerde haar, als ik dit moest doen voor Randolf, dan doen we dat maar! Ik dwaalde af – op mijn vliegend tapijt – naar die diep, rotte plek van jaren terug, diep verborgen onder de skeletten, beenderen en ruïnes van gedachten die nooit zijn uitgevoerd, van on-vertelde nachtmerries. Op die plek verloor ik me jaren terug, verscheurd tussen zelfhaat en zelfrealisatie, waar ik een ander persoon werd.

De mensen – toen nog kinderen – kregen me zo ver dat ik niet meer geloofde in mezelf, het beeld in de spiegel niet verdroeg, ondanks het warme hart. Toch dwaalde ik naar die 9de cirkel in de hel – zoals in de goddelijke komedie van Dante. Ik voelde me terug angstig, klein, bang voor de herinnering aan al die jaren pestgedrag, hoewel die periode ver achter me ligt, mijn wereld ondertussen enorm is veranderd, voel ik nog steeds alle onzichtbare littekens. Mijn innerlijke zelve – die mee vloog op mijn tapijt – keek me gedecideerd aan en zei op dezelfde toon: ´Laat de littekens branden, Zali, put er kracht uit zoals je altijd al hebt gedaan.¡

Ik putte kracht uit die woorden en ging helemaal terug. Ik stond terug op de speelplaats, omringd door haat, ik was niet alleen ik bezat een onzichtbare kracht, een zwaard dat niet kon worden gestopt. Tegen mijn paard riep ik de namen van alle pesters. De kracht vertaalde zich in een mentale onzichtbare draad tussen mij en Randolf, een verbond. De communicatie was duidelijk: ´Do not fuck with me or my horse, you picked the wrong amazone!¡

Ik vloog dieper, vulde mijn mentale weerstand met woede en boosheid, vulde mijn hart met liefde voor alles wat me lief was zodat ik het kon beschermen tegen wat ooit was gebeurd. Liefde voor de mensen om me heen, liefde voor de dieren om me heen, liefde voor mezelf in al mijn vormen, wie ik ooit was, wie ik nu ben. Hoe dieper ik ging, hoe meer ik namen brulde op mijn paard – vaak ook in het West-Vlaams, wat niemand begreep – ondertussen voelde ik dat er omstaanders stonden te kijken. Zij kregen een stukje te zien van iemand die ik ooit was geweest. Een persoon die ik nooit wilde zijn, het was een noodzaak.

Eigenlijk was ik helemaal niet boos op mijn paard, ik was boos op het onrecht, waar ik niet sterk genoeg voor was.

Pas op, ik uitte wat ik voelde in een milde vorm van mijn gevoelens en de onzichtbare littekens. Ik hield me in, hield controle, er zijn stukjes die niemand zal te zien krijgen, die ik niet wil tonen, die enkel van mij en voor mij zijn.

Randolf reageerde wanneer ik een naam van een pester riep en ik werd zacht en beloonde hem wanneer hij reageerde. Het leek op een chronische vorm van Gilles De La Tourette. De gedachte aan de namen van de pesters, gaf me niet alleen kippenvel, het ontwaakte een vuur van haat in mijn hart. Ik doofde het samen met mijn innerlijke zelve.

´Zelfs de buren hebben je gehoord!¡ Klonk het lachend achteraf. Ik wilde reageren: ´Wat ben je ermee dat buren je horen en niks doen of zeggen.¡ – net zoals al die jaren geleden, toen niemand tussen kwam terwijl ik in de straten werd geschoffeerd. Mijn innerlijke zelve, nam mijn arm vast en beveelde me: ´Kom terug!¡ ´Vergeet wat had kunnen zijn, denk aan nu, aan alle goede dingen en de liefde die je voelt, aan wat je gelukkig maakt.¡

Ik luisterde en vloog samen met haar terug naar boven. Ik kwam terug, deze keer niet als een fragiel hertje, gebroken, bang en die luider begon te roepen dan iedereen anders. Ik kwam terug als mezelf. Mijn ogen vulde zich met tranen. Mijn innerlijke zelve zei: ´Tranen uit het verleden zijn niet op hun plaats in het heden, tenzij het tranen van geluk zijn.¡

Randolf keek me verward aan en ik gaf hem mijn breedste, gelukkigste glimlach en natuurlijk een paar wortelen. Ik knuffelde en streelde zijn favoriete plekjes dankbaar. Ik fluisterde ´Dank je wel.¡ Nu weet ik dat ik terug kan komen van die plek.