25 jaar Familie (vete)

Hoi

Leuk dat je mijn blog leest!

Ik heb lang getwijfeld om deze blog überhaupt te schrijven. Tegen alle goed bedoelde raad van mijn innerlijke zelve, besloot ik om er toch maar mee door te gaan – ik negeer even het ontgoochelde gezichtje van mijn innerlijke zelve.

Je ken het wel familievetes. Zo van die non-discussies waarvan iedere betrokken familielid vindt dat hij/zij gelijk heeft en daarom gedragingen stelt die helemaal niet bevorderlijk zijn voor de individuele humane relaties. Plotseling is het individu niet langer menselijk, er gebeurt een soort psychologisch proces waarbij de lieve nonkel of tante ineens de grote terrorist is die iedereen tegen elkaar op zet. Om dan 25 jaar later nog steeds te zijn blijven hangen in diezelfde vete, in diezelfde negatieve energie in dezelfde boosheid waarvan de volgende generatie neven en nichten al lang niet meer weten waarom er ruzie is.

Het enige wat die generatie vaststelt is dat de familie op familiefeesten nooit compleet is. Een andere vaststelling is dat de familie eigenlijk aan het krimpen is en dat beide kampen nog steeds vinden dat ze gelijk hebben en koppig doen om koppig te doen. Dat we vaststellen – want ik behoor tot die volgende generatie – dat we wanneer we uitnodigingen willen sturen, voorbeeld voor een trouw, mijn trouw, ik nog niet eens weet hoe ik ze kan bereiken. Ik stelde vast op mijn trouw dat het gemis van bepaalde familieleden harder in mij sneed dan verwacht. Gemis omdat er een aantal reeds gestorven zijn en het verlies uit het verleden vanwege ruzies die er al lang niet meer toe doen.

Vorige week vertelde mijn allerliefste mama dat haar broer was gestorven. Een broer, mijn oom, dat ik van toeten nog blazen ken, omdat, jawel, er ooit – 25 jaar geleden – er een ruzie is geweest, really???

Ik vond dat verschrikkelijk, dat mijn onbekende oom is gestorven zonder dat ik hem heb gekend, zonder dat hij mij heeft gekend. Een paar jaar terug stierf een andere broer, die ik wel heb gekend, die door, jawel, diezelfde ruzie werd overmand door gevoelens van boosheid, haat en koppigheid en dat geldt voor beide betrokken partijen uiteraard.

Ik heb er genoeg van! Wat gebeurd is, is gebeurd! Wie er nu wel of geen gelijk heeft, doet dat er nu nog toe? De waarheid kent drie gezichten, het gezicht van de ene, het gezicht van de andere en zijn eigen gezicht.

In plaats van te blijven hangen in “Ik heb gelijk”, en dat kan dan ook zo zijn, kunnen we alstublieft niet zeggen, “Oké het is gebeurd en het heeft veel te lang geduurd en er moeten nog een paar dingen gezegd worden die eerder niet zijn uitgesproken, maar laten we terug proberen om een familie te zijn?” Al was het maar voor de volgende generatie die nu het recht is ontnomen om elkaar te leren kennen.

Er loopt een arsenaal aan neven en nichten rond, hier ergens in België die ik niet ken en misschien nooit ga kennen en zij mij ook niet, omdat een paar pippo’s hebben beslist om ruzie te maken en het niet over hun volwassen hart krijgen om in gesprek te gaan.

Dus wat deed Zali? Ik contacteerde die neef en nicht waar ik wel nog een beetje contact mee heb, wij weten dat we van elkaar houden en er zullen zijn, ongeacht de drama. Ik vroeg het telefoonnummer van mijn oom die wel nog leeft. Ik trok mijn stoute schoenen aan of liever ik was wee in een impulsieve bui en belde mijn oom op.

Ongeduldig wachtte ik op het moment dat hij zou opnemen! Dat gebeurde niet! Ik voelde de opluchting van mijn innerlijke zelve. Het antwoordapparaat! Het was mijn oom die het bericht op het antwoordapparaat had ingesteld. Mijn hart kreeg een zware schok te verduren. De stem van mijn oom leek zo hard op die van mijn opa! Ik kon niet meer ademen, ik kon niet meer nadenken en vooral ik wist niet meer waarom ik eigenlijk belde. Ik sprak iets in wat totaal op niks sloeg en verdrong alle emotie die boven kwam.

Twee dagen gingen voorbij en ik werd overmand door triestheid gevolgd door een risicoanalyse waarom mijn oom mij nog niet had terug gebeld. Deze morgen dacht ik, ik waag het erop, in de veronderstelling dat hij niet zou opnemen. Misschien wilde ik stiekem nog eens zijn stem horen, een herinnering dat diep zat weggeborgen in mijn hart.

Het duurde lang, zeer lang – toch in mijn hoofd – uiteindelijk dacht ik, “voilà, het is weer antwoordapparaat.” Maar nee hoor, hij nam op. Mijn oom-himself nam op!!!! Mijn innerlijke zelve riep “en nu?” “Leg af!” “Leg gewoon af, hier ben je niet op voorbereid!”

Elke vezel in mijn lichaam riep dat ik moest afleggen, want wat zeg je zo tegen iemand dat je meer dan 25 jaar niet hebt gehoord, niet hebt gezien.

De enige herinnering in je hoofd is een jonge man van rond de 30, heel groot – 2 meter – met Venetiaans blond haar, sproetjes, grote handen en de neus van opa.

Wat moet je zeggen? “Hallo, nonkel, het is met je nichtje, en ik wilde eigenlijk mijn innige deelneming betuigen voor het verlies van je broer, mijn oom, die ik niet heb gekend?”

Wel ja, dat dus. Dat waren de eerste woorden waar ik op kwam en die ik uitsprak. Zijn stem, zijn warme stem. Een stem die ik 25 jaar niet had gehoord, een verdrongen herinnering. Ik had het verdrongen niet uit boosheid, daar doet Zali niet aan mee! Ik verdrong de herinnering omdat het me herinnerde aan een geleden verlies en eigenlijk een verlies dat nooit had mogen zijn.

Anderhalf uur later en helemaal geëmotioneerd legde ik de telefoon af. Mijn hoofd staat nog steeds op ontploffen, mijn hart wilde graag nog verder praten, maar de batterij van zijn vaste lijn was op. Hahahahah!!! Echt waar!

Het gesprek ging vanzelf. Ik herinner me momenteel bitter weinig van alles wat we hebben besproken. “Ik moet alles even laten bezinken en processen”, waren zijn wijze woorden. “We zullen contact houden en zien dan wel hoe het verder gaat.” Dat vond ik heel fair!

Het Mariabeeldje – geërfd van mijn oma – gloeide precies een beetje op. Het kan een geestes 😊speling zijn geweest. Ik denk dat ook zij helemaal van haar melk was van de gebeurtenissen.

Het is de eerste keer in mijn leven dat ik mezelf helemaal overrompeld heb door mezelf. Nu begrijp ik beter hoe mensen zich voelen als ik ze overrompel met mijn geweld(ad)ige persoonlijkheid! Ik moet even tot rust komen.

“Gelukkig maar”, fluisterde mijn innerlijke zelve met grote ogen vol tranen.